Kazimierz Sheybal

This gallery contains 21 photos.

Kazimierz Sheybal (1920-2003) – ojciec mojej Mamy. Syn Stanisława Sheybala i Bronisławy zd. Kotula. Urodził się w Zgierzu, wychował w Krzemieńcu, gdzie w 1938 r. zrobił maturę. Po wojnie (w 1950 r.) osiadł na stałe w Warszawie. Pochowany jest w Kwaterze AK na Powązkach Wojskowych.

Adam Sheybal

Adam Sheybal z żoną, ok 1920 r., Adam Sheybal (1894 – 1956 ) był młodszym bratem mojego pradziadka Stanisława Sheybala. Był zdolnym fotografikiem. Pozwoliłam sobie przedstawić jego postać, gdyż chciałabym uchronić jego artystyczne dokonania od zapomnienia. Adam Sheybal nie doczekał się niestety najmniejszej nawet wzmianki w internecie – na stronach macierzystego Gliwickiego Towarzystwa Fotograficznego. Czytaj dalej

Józef Sebald

fot. Józef Sebald, z kolekcji A. Sheybal-RostekJózef Sebald (Sheybal) był stryjem mojego pradziadka Stanisława Sheybala. Był też jego mistrzem i nauczycielem – to od niego  Stanisław nauczył się trudnej sztuki fotografii.

Czytaj dalej

Vladek Sheybal

Władysław Sheybal 1965 r.,Władysław Sheybal (1923-1992) – rodzony młodszy brat mojego dziadka Kazimierza. Urodził się w Zgierzu, wychował w Krzemieńcu. W 1957 r. emigrował do Anglii i nigdy już do Polski nie wrócił.

 

Czytaj dalej

W cieniu Góry – rzecz o rodzinie Sheybalów

(od lewej) Kazimierz (dziadek), Władysław i Bronisława Sheybal, ok 1929 r.,

Przed wybuchem I wojny światowej inteligencja polska na Wołyniu była grupą nieliczną i nie odgrywała samodzielnej roli społecznej (Polacy stanowili ok. 15% ludności). Składała się ona z przedstawicieli zawodów prestiżowych i dobrze płatnych takich jak lekarze i adwokaci (w większości potomków rodzin ziemiańskich) oraz z „proletariatu umysłowego” czyli z urzędników i nauczycieli oraz osób bez stałego zajęcia. Podczas I wojny światowej większa część rodzin ziemiańskich i inteligenckich opuściła Wołyń. Po wojnie w latach 1917 i 1918 zaczęto tworzyć na Wołyniu sieć polskich organizacji społecznych i kulturalnych koncentrując się na organizowaniu pomocy dla ofiar wojny oraz tworzeniu polskich instytucji oświatowych. Przedstawiciele tych środowisk reprezentowali interesy polskie wobec władz niemieckich w 1918 r., witali jako gospodarze wojska polskie zajmujące Wołyń wiosną 1919 r. i uczestniczyli w organizacji władz polskich1. Czytaj dalej