Stanisław Sheybal

Stanisław Sheybal 

Stanisław urodził się 9 lutego 1891 r. w Samborze. Maturę zdał w 1911 r. w Szkole Realnej w Tarnowie a potem wstąpił do Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Jednocześnie studiował matematykę i przedmioty pedagogiczne na Uniwersytecie Jagiellońskim. W 1914 r. wyjechał wraz z rodziną do Pragi, gdzie przez trzy semestry studiował w tamtejszej Akademii Sztuk Pięknych. W międzyczasie został powołany do armii austro-węgierskiej. Wiosną 1916 r. przeniesiono go do Serbii, zaś po roku oddelegowano go do Szkoły Oficerskiej. Przeszedł kurs wojskowej kartografii i fotografii lotniczej w Wojskowym Instytucie Geograficznym w Wiedniu, a po jego ukończeniu przydzielono go do oddziału kartografii we Lwowie, skąd przeniesiony został z kolei do frontowego oddziału kartograficznego przy sztabie armii w Kosowie, następnie na Bukowinę i wreszcie do Włoch. Pod koniec wojny znalazł się w szpitalu we Lwowie, po wyjściu z którego wziął czynny udział w wojnie polsko-ukraińskiej 1918 r. Jako podporucznik rezerwy brał też udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1920 r. W roku 1919 ożenił się z Bronisławą z Kotulów – urzędniczką bankową, później nauczycielką. Po zakończeniu działań wojennych wyjechał do Krakowa, a stamtąd do Zgierza, gdzie przyjął posadę nauczyciela rysunku w Państwowym Gimnazjum w Zgierzu. W roku 1927 przeniósł się do Krzemieńca, gdzie był nauczycielem rysunku i geometrii wykreślnej a także założycielem Krzemienieckiego Towarzystwa Fotograficznego, redaktorem naczelnym „Życia Krzemienieckiego” a także działaczem społecznym i radnym miasta Krzemieńca.

Pracę fotograficzną S. Sheybal rozpoczął jako amator w wieku jedenastu lat, zaś w wieku lat trzynastu wykonał pierwszą gumę wielobarwną – wedle orzeczeń znawców (jak sam pisał we wspomnieniach) „wcale udaną”. Przez cały czas pobytu w szkole prowadził uczniowskie kółka fotograficzne i kursy fotografowania. Podczas studiów w Krakowie mieszkał u swojego stryja, krakowskiego fotografa Józefa Sebalda. Pomagając mu pogłębiał i porządkował wiadomości i umiejętności fotograficzne. W latach 1914-1915, podczas pobytu w Pradze, zarobkował w dużym zakładzie fotograficznym Neumana, a także samodzielnie prowadził filię tego zakładu.

W latach 1936 – 1939 pełnił funkcję przewodniczącego Komisji Egzaminacyjnej dla zawodu fotografa w Izbie Rzemieślniczej Wołyńskiej. Po wejściu do Krzemieńca Armii Radzieckiej pracował jako nauczyciel (przez 2 lata w Pełnej Polskiej Szkole Dziesięcioletniej). W czasie okupacji niemieckiej pozostał w Krzemieńcu, gdzie wraz z Henrykiem Hermanowiczem przez kilkanaście miesięcy prowadził Zakład Fotograficzny „Sztuka”. W 1942 r., na skutek rosnącego zagrożenie ze strony ukraińskich nacjonalistów, zmuszony był przejść nielegalnie do Generalnej Guberni.

Zamieszkał w Warszawie, gdzie  pracował w Zakładzie Fotograficznym Bieńkowskiego i Szporka (firma „BiS”) oraz wykonywał prace dla kilku innych zakładów (wykorzystując swoje plastyczne i fotograficzne umiejętności do podrabiania dokumentów). W tym czasie złożył w Izbie Rzemieślniczej w Warszawie egzamin na mistrza zawodu fotograficznego. W stolicy przebywał aż do kapitulacji Powstania Warszawskiego. Przeszedł przez obóz przejściowy w Pruszkowie i ostatecznie znalazł się w Krakowie, gdzie w lutym 1945 r. powołany został do współpracy przy organizowaniu Wydziału Kultury Urzędu Wojewódzkiego Krakowskiego. W listopadzie 1946 r. przeniesiony został do Ministerstwa Kultury i Sztuki, gdzie pełnił funkcję wizytatora a następnie naczelnika Wydziału Szkolnictwa Plastycznego. W 1949 r. został mianowany profesorem Państwowej Wyższej Szkoły Sztuk Plastycznych w Warszawie a potem w Łodzi. W 1951 r. odszedł w stan spoczynku. Pracował jednak nadal w Akademii Sztuk Plastycznych w Warszawie jako kontraktowy wykładowca oraz w Państwowym Liceum Sztuk Plastycznych w Warszawie (w Łazienkach Królewskich) jako kontraktowy nauczyciel a potem zastępca dyrektora.

Zmarł w Warszawie w 1976 r. Pochowany jest na cmentarzu w Marysinie Wawerskim. Jego żona Bronisława zmarła w 1980 r. i została pochowana razem z mężem.