Władysław Sheybal

Władysław Sheybal (Vladek Sheybal) urodził się w 1923 r. w Zgierzu. Był aktorem, malarzem, muzykiem i reżyserem teatralnym. Wychował się w Krzemieńcu na Wołyniu. Jego ojciec Stanisław był profesorem Liceum Krzemienieckiego, uczył rysunku i geometrii wykreślnej, był również współtwórcą Krzemienieckiego Towarzystwa Fotograficznego a także współorganizatorem Rysunkowych Ognisk Wakacyjnych, które gromadziły śmietankę ówczesnego środowiska artystycznego. Poza tym sam był malarzem oraz zapalonym fotografikiem specjalizującym się w technice gumy wielobarwnej.

Dramatyczny zwrot w życiu Władysława nastąpił, wraz z koniecznością opuszczenia Krzemieńca podczas wojny. Gdy wybuchła II wojna światowa miał 16 lat i był bardzo wrażliwym, mocno związanym z matką młodym mężczyzną. Ogromnie przeżył wkroczenie we wrześniu 1939 r. wojsk radzieckich do Krzemieńca. Po wojnie nie mógł się odnaleźć w nowym systemie, który ograniczał jego twórczą ekspresję. Uciekał w świat swojej bujnej wyobraźni, ukrywał się za granymi postaciami. Związał się ze znacznie starszą od siebie Irena Eichlerówną – znakomitą aktorką – która była nie tylko jego wielka miłością, ale przede wszystkim przyjaciółką i mistrzem. Dzięki jej naukom rozwinął się jako artysta i zaczął być cenionym młodym aktorem.
W 1957 r. postanowił wyjechać i już nie wracać do PRL. Ostatecznie osiadł w Londynie, bo tam znalazła schronienie duża grupa krzemienczan, którzy otoczyli go opieką i na początku bardzo pomogli. Vladek nie znał angielskiego, więc jako aktor nie istniał poza polskim teatrem. Dobrowolnie skazał się na porzucenie zawodu, który kochał. I wówczas, kiedy Sheybal był w Oksfordzie (gdzie uczył się języka i dorabiał w smażalni naleśników) wyświetlany był „Kanał” A. Wajdy w którym Vladek zagrał jeszcze przed opuszczeniem Polski. Studenci rozpoznali w nim polskiego aktora i nieoczekiwanie wykreowali na gwiazdę. To wydarzenie zdeterminowało dalsze losy Vladka. Zaproponowano mu prowadzenie kursów aktorskich a niebawem wrócił do teatru reżyserując dwa spektakle dla Oxford University Dramatic Society.
Wiele można powiedzieć o jego osiągnięciach artystycznych, na pewno jednak nie można Vladka nazwać „gwiazdą Hollywood” jak próbowano go w Polsce nieraz przedstawiać. Był cenionym aktorem, który grywał dużo zarówno w teatrze jak i telewizji oraz w filmie. Ze względu jednak na walory zewnętrzne i wschodni akcent obsadzany był zazwyczaj w rolach drugoplanowych, cudzoziemców i czarnych charakterów. Przez lata pracy stał się aktorem cenionym. Grał z największymi aktorami i współpracował ze znanymi reżyserami. Można powiedzieć, że jak mało który polski aktor zaistniał w światowej kinomatografii.
Pod koniec życia Vladek zerwał prawie całkowicie kontakty z „polonią” a w Polsce korespondował tylko z rodziną i najbliższymi przyjaciółmi – szczególnie intensywnie ze starszym bratem Kazimierzem. Do kraju bał się przyjechać, nawet po 1989 r., gdy stało się to bezpieczne. Ogromnie przeżywał choroby i śmierć rodziców, zwłaszcza ukochanej matki. Zmarł w październiku 1992 r. w wyniku pęknięcia aorty brzusznej. Pochowany jest w Londynie.